Ihre Suchergebnisse (9970 gefunden)

Deutschlandfunk

Rezension Deutschlandfunk Sendereihe: Historische Aufnahmen, 22.05 – 22.50 Uhr | Kirsten Liese | 25. September 2014 Die Sopranistin Pilar Lorengar

Sie verkörperte sowohl jugendliche Heldinnen wie Mozarts Pamina, Fiordiligi oder Donna Elvira als auch jugendlich dramatische Heroinen bei Verdi und Puccini wie Traviata, Desdemona oder Madame Butterfly und tragische Frauengestalten bei Tschaikowsky oder Janáček: Pilar Lorengar war eine der vielseitigsten Sopranistinnen ihrer Zeit.

Die 1928 in Saragossa geborene Spanierin wirkte viele Jahrzehnte als festes Ensemblemitglied an der Deutschen Oper Berlin und sang dort zahllose höchst unterschiedliche Rollen. Ihr warmes, unverkennbares Timbre und die große Leuchtkraft ihrer Stimme prädestinierten sie für diese Partien. Diese Sendung stellt die 1996 verstorbene Sopranistin Pilar Lorengar jedoch nicht allein in ausgewählten Paraderollen vor, sondern präsentiert in neu veröffentlichten Aufnahmen auch weniger Typisches wie Arien von Bellini und Händel sowie aus dem spanischen Repertoire.
Badische Zeitung

Rezension Badische Zeitung Samstag, 4. Oktober 2014 | Johannes Adam | 4. Oktober 2014 Orgel- und Chormusik

Engel, Hirten, Könige – das Begleitpersonal der Weihnachtsgeschichte schaffte es bei diesem christfestlichen Projekt gar bis zum CD-Titel. Bei jener an der Christuskirche Karlsruhe entstandenen Scheibe, die musikalisch nicht selten so spontan daherkommt wie der mutige, eingangs gewählte Arnstädter Choral „In dulci jubilo“ des jungen Bach. Eine schöne, kluge Werkmischung mit Querverbindungen. Der Kinderchor Cantus Juvenum mit seinen frischen Stimmen nimmt für sich ein. Zudem beweisen der Kammer- und der Oratorienchor der Christuskirche unter Leitung von Kantor Carsten Wiebusch ihre Qualitäten. An den Tasten zeigt Wiebusch, dass die große Klais-Orgel für die Weihnachtsmeditationen von Messiaen und den virtuosen Dupré-Klassiker sehr geeignet ist. Beim Arrangement von „O come, all ye faithful“ („Adeste fideles“), das wir dem Briten David Willcocks verdanken, labt man sich am Wohlklang.
Gramophone

Rezension Gramophone October 2014 | David Threasher | 1. Oktober 2014 Rob Cowan reviewed the first volume of Heinz Holliger's Schumann symphony cycle...

Rob Cowan reviewed the first volume of Heinz Holliger's Schumann symphony cycle last December and concluded that, as it continued, this 'may well be the one to go for'. Since then, however, we've had sets of the four symphonies (with one or other version of the Fourth) from Yannick Nezet-Seguin, Simon Rattle and Robin Ticciati, joining other recent contenders including Fabio Luisi, Paavo Jarvi and Thomas Dausgaard. If these are indeed blessed times for Schumannistas, the water isn't being made any less muddy.

In the Second, Holliger demurs from the darkness-to-light trajectory divined by Ticciati and perhaps views the work as primarily derived from a Beethovenian aesthetic rather than a Mendelssohnian one, the notable intensity of the opening movement yielding to a businesslike central pair and a finale that feels more episodic than needs be. It's a similar story in the Rhenish: the 'Cologne Cathedral' movement is amply monumental but short on the mystery distilled by Nezet-Seguin or Ticciati, and again the first movement is the best, if not as ideally detailed as other recent readings.

In its favour, this disc is beautifully recorded, the woodwind favoured just a degree over the strings, allowing their solos to sing out. Brass, too, are given their head, which is especially important in both these works. The WDR SO is a full-size Romantic orchestra with slightly reduced strings for these performances, as opposed to the chamber bands that are increasingly claiming this music as their own; so the direct comparison is to Rattle, sumptuous-sounding if hampered by certain mannerisms, as against Holliger's coolness. You pays your money and you takes your choice: Holliger's cycle will ultimately be on three full-price SACDs, whereas many of the smaller-scale (and commensurately more athletic) performances come in handily priced two-disc slimline packs. Regular readers will already know where my preferences lie.
Piano News

Rezension Piano News November/Dezember 6/2014 | Burkhard Schäfer | 1. November 2014 "American Recital" heißt diese CD und tatsächlich bietet sie einen ebenso...

Pianist Ulrich Roman Murtfeld hat ein Ohr für die versteckten Schönheiten der Werke, er inszeniert sie effektvoll (vor allem seine rechte Hand entlockt dem Klavier die herrlichsten Töne!) [...] Hat man auch schon lange nicht mehr so gut gespielt auf einer CD gehört. Top!
Diapason

Rezension Diapason N° 629 Novembre 2014 | Patrick Szersnovicz | 1. November 2014 15 août 1962 au Festival de Lucerne. Interprète inspiré de Bartok (cf. ses...

15 août 1962 au Festival de Lucerne. Interprète inspiré de Bartok (cf. ses gravures inoubliables de la Musique pour cordes et du Concerto pour orchestre), Rafael Kubelik remplace Ferenc Fricsay, déjà très malade. Ce témoignage inédit est de tout premier ordre, bien que l'opéra soit chanté en allemand, sans le prologue parlé, et que la prise de son avantage l'orchestre au détriment des voix (le report est correct). Kubelik nous plonge dans l'unique opéra de Bartok avec une intransigeance, une impulsivité, une éloquence rares. Incisive et puissante, sa direction différencie les atmosphères sans le moindre répit. Malgré quelques flottements initiaux dans la coordination entre voix et orchestre, une intensité exceptionnelle s'instaure, comparable aux grandes références (Susskind, Kertesz, Boulez l, Sawallisch, Haitink). N'oubliant jamais que c'est à l'orchestre que l'action s'accomplit, Kubelik souligne la progression et creuse les abîmes émotionnels.

Le choix d'un soprano mozartien peut étonner. Irmgard Seefried incarne en effet une Judith atypique, jeune, fragile, frémissante, à l'étonnement enfantin dans les plus angoissants paroxysmes. Dietrich Fischer-Dieskau, qui a enregistré «officiellement» le rôle avec Fricsay (en allemand) et Sawallisch (dans la lan gue originale), n'a pas la rudesse et la simplicité presque inquiétante de ses meilleurs rivaux. Il campe malgré cela un admirable Barbe-Bleue, d'abord menaçant, puis de plus en plus désespéré – il sera plus tendre et fragile dixsept ans plus tard avec Sawallisch. Il semblera aux oreilles de certains «wagnériser» le rôle, alors même que la concentration psychologique et la densité intellectuelle de son interprétation sont hors pair.
Diapason

Rezension Diapason N° 629 Novembre 2014 | Jean-Charles Hoffelé | 1. November 2014 Formée à l'école de la zarzuela, Pilar Lorengar aurait pu y rester cantonnée...

Formée à l'école de la zarzuela, Pilar Lorengar aurait pu y rester cantonnée si très tôt elle n'avait inscrit à son répertoire quelques lieder de Mozart et de Schubert sans pourtant parler un mot d'allemand. Affinités électives que Carl Ebert nota et qui lui valurent sa première Pa mina en 1956 à Glyndebourne. Le chef la confia aux bons soins d'Herta Klust, ange gardien du jeune Fischer-Dieskau, mentor absolu des Liedersanger, lui ficela un double contrat l'attachant à Glyndebourne – elle y sera une mémorable Comtesse – et au Stadtische Oper de Berlin, sa maison durant trente ans, alors que le Met et l'Opéra de Vienne lui ouvraient les portes d'une carrière internationale partagée entre les héroïnes blondes de Wagner, et sur le versant italien Fiordiligi, la Comtesse mais aussi les amoureuses pucciniennes.

En trois CD, Audite révèle les bandes berlinoises de ses premières années au Städtische. Herta KIust est au piano pour un bouquet espagnol incroyable de tenue, élégant jusque dans le plus populaire, mais aussi pour de rares mélodies de Verdi. La guitare de Siegfried Behrens s'invite dans quelques Kanzonen de Mozart, des Canciones antiguas où Lorengar captive autant que Los Angeles, se montre aussi plus simple, comme dans des Lorca subtilement calligraphiés.

Côté opéra, le portrait est quasi complet – manquent Elsa et Eva, abordées plus tard. Une esquisse de Traviata, un flamboyant «Ernani Involami» laissent deviner ses grands Verdi, et même si elle n'a pas le caractère d'une Norma son «Casta diva» célèbre une lune inquiétante. On admirera des premiers Puccini frémissants – sa Mimi restera inoubliable. Et celle qui fut toujours sur scène Elvira, chante ici «Crudel! Non mi dir»: pureté de la ligne jusque dans l'affliction. Quelle Donna Anna elle eût été!
Muzyka21

Rezension Muzyka21 listopad 2014 | Stanisław Lubliński | 1. November 2014 Kolejny, już czarty wolumin poświęcony muzyce symfonicznej Edvarda Griega...

Płyta urzekła mnie po pierwszych dźwiękach. Poziom orkiestry jest znakomity pod względem sprawności technicznej i precyzji, nienagannej intonacji, spójności barwowej i elegancji odpowiedniej dla muzyki Norwega. [...] Herberta Schucha prawdziwym mistrzem klawiatury. Jego niezwykła elastyczności w podejściu do koncertu Griega zachwyca.

Suche in...

...