[...] das elektrisierend musizierende Mandelring Quartett[...] erfasst den Ausdruckscharakter und Klangfarbenreichtum dieser Werke in bestmöglicher Weise. So ist eine interessante Mischung von Klassik und Unterhaltungsmusik zustande gekommen, die durchaus neue harmonische Sichtweisen eröffnet.

De uitvoeringen van de Zwitserse dirigent Armin Jordan kenmerkten zich door een zachte, soepele en rijk kleurrijke orkestklank, flexibiliteit en warmte. Hij beheerste zowel het Frans repertoire als de muziektraditie van Centraal-Europa en drukte op de combinatie van de beide tradities zijn eigen muzikale stempel. Op deze cd worden voor het eerst live-opnamen uitgebracht die in Luzern zijn gemaakt met het Orchestre de la Suisse Romande, een toporkest dat tussen 1985 en 1997, o.l.v. Jordan, hun gouden tijdperk beleefde.Het prestigieus Festival van Luzern in Zwitserland is opgericht in 1938 en produceert momenteel drie festivals per jaar, met jaarlijks ongeveer 110.000 bezoekers die sinds 2004 voornamelijk plaatsvinden in het Luzern Cultuur- en Congrescentrum (KKL), ontworpen door Jean Nouvel. Elk festival biedt orkesten en solisten, naast gastoptredens van internationale ensembles en artiesten, waaronder in 2019, de Berliner Philharmoniker, het Koninklijk Concertgebouworkest, de Wiener Philharmoniker, Bernard Haitink, Anne-Sophie Mutter en Sir Simon Rattle. Het festival begon ooit met het zogenaamd “Concert de Gala” in de tuinen van Richard Wagners villa, nu een museum, in Tribschen (foto’s) in 1938, onder leiding van Arturo Toscanini, die een orkest had gevormd met leden van verschillende orkesten en solisten uit heel Europa.Met de opkomst van het naziregime besloten verschillende grote artiesten en dirigenten, onder wie Toscanini, Fritz Busch, Adolf Busch en Bruno Walter, niet op te treden op de traditionele Duitse en Oostenrijkse muziekfestivals zoals de Bayreuther Salzburger Festspiele. In de jaren ‘40 werd het Swiss Festival Orchestra (Schweizerische Festspielorchester) opgericht uit leden van de elite van Zwitserse orkesten, dat een centraal onderdeel werd van het festival, dat sinds 1943 bekend staat als het Internationalen Musikfestwochen Luzern (IMF). In 2000 werd het omgedoopt tot het “Lucerne Festival” en maakt momenteel deel uit van de European Festivals Association.

Op deze magnifieke cd, opgenomen in het Kunsthaus in Zürich, in 1988 en 1994, staan “Poème de l’amour et de la mer”, op. 19 van Chausson, “Six Epigraphes antiques” en “Prélude à l’après-midi d’un faune” van Debussy, en “Bacchus et Ariane”, op. 43, Suite nr. 2 van Albert Roussel.Aan het begin van zijn carrière werd de jonge Debussy omschreven als een impressionist, als het muzikaal equivalent van het impressionisme in de figuratieve (schilder)kunst. Dit was begrijpelijk, maar vanwege zijn connecties met Mallarmé en Maeterlinck, paste het niet helemaal, in die mate dat hij later, terecht eerder als symbolistisch kunstenaar zou worden gedefinieerd. Over het algemeen is het zelfs de symbolistische beweging die de kunst van Debussy het beste beschrijft.Pierre Boulez stelde dat “moderne muziek werd gewekt” door Debussy’s reactie op Mallarmé’s gedicht “L’après-midi d’un faune”. Het meesterwerk, met zijn weelderig sensuele opening voor fluit solo, heeft de geloofsbrieven van de componist gevestigd en is terecht een hoeksteen van het orkestrepertoire geworden. “C’est avec la flûte du faune que commence une respiration nouvelle de l’art musical […], on peut dire que la musique moderne commence avec L’après-midi d’un faune.” (Pierre Boulez). De wulpse fluitopening van Debussy’s “Prélude à l’après-midi d’un faune” roept onmiddellijk een wereld van luxueuze fantasie op, die moeiteloos en spontaan door de wisselende scènes van de muziek geweven worden. Elk instrument voegt iets uniek toe, en het hele werk lijkt vrij van vorm en conventie.

“Bacchus et Ariane” is een ballet van Albert Roussel (1869-1937), naar een tekst van Abel Hermant (1862-1950). De première in 1931, was in een choreografie van Serge Lifar met decor en kostuums, ontworpen door Giorgio de Chirico. Sterdansers waren Serge Lifar als Bacchus en Olga Spessivtseva als Ariane. Het thema van het ballet is de ontvoering van Ariadne door de god Bacchus en hun liefdesperikelen. Roussel componeerde tussen juni en december 1930, muziek voor een 60 minuten durende voorstelling. De eerste uitvoering van het ballet vond plaats in mei 1931, door het orkest van Opéra Garnier in Parijs o.l.v. de fluitist, Philippe Gaubert (1879-1941). Roussel distilleerde uit het ballet later, speciaal voor het Orchestre symphonique de Paris, twee suites. De eerste suite (“Prélude”, “Jeux des éphèbes et des vierges” en “Danse du labyrinthe”) was af in 1933. Charles Munch dirigeerde het Orchestre symphonique de Paris in de eerste uitvoering in april 1933. De hier opgenomen, meer uitgebreide, tweede suite, volgde een jaar later. Toen was het Pierre Monteux die hetzelfde orkest dirigeerde op de première in februari 1934. De delen van de 2de Suite zijn “Prélude. Le sommeil d’Ariane”, “Réveil d’Ariane”, “Le baiser”, “L’enchantement dionysiaque”, “Le thiase défile”, “Danse d’Ariane”, “Danse d’Ariane et Bacchus”, “Bacchanale” en “Le couronnement d’Ariane”.“Six Épigraphes antiques” van Claude Debussy zijn zes stukken voor piano voor vier handen gecomponeerd in 1914. Er bestaat ook een arrangement voor piano solo van de hand van Debussy, dat het jaar daarop verscheen. De “Épigraphes” gingen in première in november 1916 in het Casino Saint-Pierre in Genève, door Marie Panthès en Roger Steinmetz. Debussy dacht er aanvankelijk aan om van deze oeroude opschriften een suite voor orkest te maken. De pianistische schriftuur roept daarom achtereenvolgens de klank van de fluit, de harp en de crotales of cymbales antiques op, een instrumentatie die ook terug te vinden was in zijn “Prélude à l’après-midi d’un faune”.De wens van de componist om instrumentale kleur, werd in 1932 ingewilligd door Ernest Ansermet (die een hier opgenomen, arrangement maakte symfonieorkest), en later door Jean-François Paillard, die een arrangement maakte voor kamerorkest. De delen zijn “Pour invoquer Pan, dieu du vent d’été”, “Pour un tombeau sans nom”, “Pour que la nuit soit propice”, “Pour la danseuse aux crotales”, “Pour l’Égyptienne”, en “Pour remercier la pluie du matin”.

Ernest Chausson (1855-1899) was in de Franse muziek gepositioneerd op het kruispunt, waar de romantiek van Berlioz en César Franck, de taal van Wagner en het symbolisme van de jonge Debussy, elkaar ontmoetten. Zijn uniek “Poème de l’amour et de la mer” was tegelijkertijd een profane cantate, een monoloog en een liedcyclus, gecomponeerd tussen 1882 en 1892.“Poème de l’amour et de la mer” op. 19, is een liedcyclus voor zang en orkest (eigenlijk een “Poème symphonique avec voix”). Het werd gecomponeerd tussen 1882 en 1892 en opgedragen aan Henri Duparc (1848-1933), die op zijn beurt, zijn Mélodie “Phidilé” op tekst van Leconte de Lisle, aan Chausson had opgedragen. De compositie van Chausson werd overigens beïnvloed door het symfonisch gedicht “Lénore” uit 1875 van Henri Duparc. Chausson componeerde nog een gelijkaardig werk, nl. in 1898, het “Chanson perpétuelle” op tekst van Charles Cros.

“Poème de l’amour et de la mer” bestaat uit twee delen, gescheiden door een instrumentaal interludium. De compositie is gebaseerd op de mystieke gedichten, “La fleur des eaux” en “La mort de l’amour” uit 1875, van Chaussons vriend, Maurice Bouchor (1855-1929). Bouchor was ook de dichter van 15 mélodies van Chausson. “Le temps des lilas”, koos Chausson als einde van het tweede deel van zijn “Poème”. Chausson koos voor zijn “Chant symphonique” slechts 6 van de 94 gedichten van Bouchor. De compositie bestaat dus eigenlijk uit zes melodieën naar zes gedichten. Het eerste deel bestaat uit drie melodieën, een prélude, twee interludes en een postludium. In het tweede deel, na de tweede Interlude, krijgen we nog eens drie melodieën, gescheiden door korte orkestpassages. “Poème de l’amour et de la mer” is het Frans equivalent van de grote Mahler-liedcycli, van “Vom Ewigen Leben” van Franz Schreker of van “Penthésilée” van Alfred Bruneau.Bij de première in februari 1893, in Brussel, speelde Chausson zelf de piano als begeleider van de Belgische tenor, Désiré Demest (1864-1932). De orkestversie werd voor het eerst uitgevoerd in april van hetzelfde jaar, met de sopraan Eléonore Blanc en het Orchestre de La Société Nationale de Musique, o.l.v. Gabriel Marie (1852-1928).Het begin van “Poème de l’amour et de La mer” gaat terug tot 1882, toen de componist nog les volgde bij César Franck. Het werk werd pas voltooid in 1890, net als zijn Symfonie. Chausson vond de gepaste woorden in een jeugdverzameling gedichten van zijn vriend, Maurice Bouchor. De seringen komen in de beide gedichten die Chausson koos voor, net als andere beelden, de zee, de hemel, dode bladeren in de wind, de maan. De emoties zijn duidelijk de inhoud, maar zij worden zelden direct geuit. In plaats daarvan uit de gevoeligheid van de personages zich in gezichten, geluiden, en gewaarwordingen van de wereld om hen heen. Dit is symbolisme. Bij het creëren van een universum beladen met een zware, ongrijpbare betekenis, is de muziek, in het bijzonder de muziek van Chausson, drager van diepe, gevoels geladen herinneringen en verlangens.Wagner en César Franck zijn stilistisch zeker allebei aanwezig, maar de muziek van Chausson is ook muziek die onophoudelijk belast is met het herinneren aan zichzelf. Het is muziek die aan de hand van de cyclische techniek van Liszt en Franck, en d.m.v. thematische transformatie, de chromatische harmonie constant verplaatst. Het strelend thema en de bijbehorende harmonie die bij het begin van het eerste deel van dit werk worden geïntroduceerd, “La Fleur des eaux”, begeleiden de openingsverzen. Vervolgens komt de muziek in een meer onzekere atmosfeer, als een variante voor. Er wordt verwezen naar een andere persoon, maar wordt pas aan het eind van de het vers geïdentificeerd als “ma bien-aimée”. Het is op dit punt dat het orkest peilt wat voortaan de belangrijkste vorm van het thema zal zijn.

Aangezien het orkest verdergaat, zijn er schaduwen van “Parsifal”, waarvan Chausson de première in Bayreuth bijwoonde en waardoor hij aan zijn eigen “Poème” begon. De beschouwing van “belle enfant” in het derde vers, brengt een gevoelige terugtrekking, maar leidt uiteindelijk tot de herneming van de herinnering aan “toi”. Deze muziek schijnt tegelijk een beeld te zijn van de geliefde en van de poëtische gevoelens van het personage voor haar. De muziek blijft op de achtergrond terwijl de stem, die de agitatie van het personage weerspiegelt, de recitatiefstijl behoudt. Magnifiek!

Een interludium als vergroot openingsthema, begint met solospel van de fagot en de viool. Aan het begin van het tweede gedicht, is de stemming meteen meer open en is de diatonische harmonie vrijer. De donkere sleepboot keert in een orkestrale episode terug naar het bericht van de “volkomen bladeren,” waarna het personage, door overdrijving, probeert om de eenvoudige waarheid van “l’oubli” te vermijden. Bij dit woord brengt het orkest opnieuw het belangrijkste thema naar voor, eerst door de solo cello en dan voor het eerst, door de stem. De compositie eindigt in de typische, pessimistische fin-de-siècle-stemming. Hemels!De wereldberoemde, Engelse sopraan, Felicity Lott, werd in 1947 geboren in Cheltenham in Gloucestershire. Vanaf haar vroegste jaren was ze muzikaal en begon ze op 5-jarige leeftijd piano te studeren. Ze speelde ook viool en begon op 12-jarige leeftijd met zangles. Ze is een alumna van Royal Holloway, University of London, en behaalde in 1969 een BA in Frans en Latijn. Als onderdeel van haar vierjarige studie, van 1967-1968, volgde ze een jaar lang zangles aan het conservatorium in Grenoble. Ze studeerde af aan de Royal Academy of Music en won de Principal’s Prize. Ze debuteerde in 1975 als Pamina in Mozarts Zauberflöte bij de English National Opera, in 1976 verscheen ze in de première van Henze’s “Wir erreichen den Fluss” in het Royal Opera House Covent Garden, en ze begon een langdurige relatie met het Glyndebourne Festival.Ze werd ook bekend met haar interpretaties van werk van Richard Strauss, waaronder verschillende liederen, de “Vier letzte Lieder,” en de rollen van Octavian in “Der Rosenkavalier” en de gravin in “Capriccio”. Ze was ook te zien in operettes en zong de titelrol in Franz Lehárs “Lustige Witwe” in Glyndebourne, Rosalinde in “Die Fledermaus” en de titelrollen in Offenbachs “La belle Hélène” en “La Grande-Duchesse de Gérolstein”. Daarnaast had Felicity Lott een bijzondere voorliefde voor Franse “melodies”, Duitse “Lieder” en het Engelse liedrepertoire, in het bijzonder, de liederen van Benjamin Britten. Haar begeleider was al sinds haar studententijd, Graham Johnson, met wie ze een groot aantal recitals heeft gegeven.

Ze zong ook duetrecitals met de mezzosopraan Ann Murray, de bariton Thomas Allen en de Oostenrijkse mezzosopraan, Angelika Kirchschlager, en ze was ook te zien als soliste in een opname van Mozarts Requiem met het London Philharmonic Choir and Orchestra. Voor Hyperion Records nam Felicity Lott veel mélodies op van Chabrier, Fauré, Gounod, Hahn, en Poulenc, vaak met Graham Johnson, en voor Chandos Records, liederen van o.a. Schubert, Richard Strauss en Hugo Wolf.Armin Jordan (1932-2006), geboren in Luzern, stond bekend om zijn schitterende interpretaties van Franse muziek, Mozart en Wagner. Na het leiden van een aantal Zwitserse orkesten werd hij in 1985, chef-dirigent van het Orchestre de la Suisse Romande in Genève, een positie die hij bekleedde tot 1997. Armin Jordan dirigeerde vanaf 1985 ook in de Verenigde Staten, o.a. in Seattle en New York. Seattle plande hem voor Wagners “Ring” in 2000 en 2001, maar hij moest zich in 2000 terugtrekken wegens ziekte. Om dezelfde reden annuleerde hij in 2001 zijn debuut bij de Metropolitan Opera in New York. Hij zou er Mozarts “Così fan tutte” dirigeren. Zijn zoon, de dirigent Philippe Jordan, maakte in 2002 zijn eigen debuut in de Met. Armin Jordan overleed in Zürich, vijf dagen nadat hij in het operahuis van Basel, ineenstortte tijdens het dirigeren van Prokofjevs opera “L’Amour des trois oranges”.

Alle reden 2020 über Beethoven (oder über Corona) – aber hier wird ein Mozart geliefert, der den Bonner Querkopf sozusagen überspringt. Das abgründig schöne Streichtrio-Divertimento von 1788, Mozarts längstes Kammermusikstück, zeigt, dass Wolfgang Amadés Entwicklung, hätte er länger leben dürfen, wohl eher in Richtung Schubert gegangen wäre – und eine so selbstverständlich präsente und exzellent aufeinander abgestimmte Formation wie das Thibaud-Trio vermag das auch genau zu zeigen: in der durchwärmten, melancholisch grundierten Gelassenheit des Klanges, die in den langsamen Sätzen bis ins tief Schmerzliche reicht; im Reichtum der harmonischen Entwicklungen wie der generell lyrischen Grundhaltung, die alles Theatralische hinter sich gelassen hat.

Hinzu kommen die mit viel Stilgefühl – des Komponisten und der Interpreten! – angelegten Bach-Bearbeitungen Mozarts, und weil die – auch klangtechnisch hervorragende, gleichermaßen körperhaft plastische wie durchsichtige – CD damit nach 82 (!) Minuten sozusagen bis zum überlaufen gefüllt ist, gibt's den Rest vom Label per Gratis-Download dazu: eine Gesamtschau mit Referenzcharakter.

Einwände? – Vielleicht wäre manchmal, zum Beispiel in den beiden Menuetten, dynamisch noch etwas mehr herauszuholen gewesen. Aber das grenzt schon an Nörgelei und darf nicht am Zugreifen hindern – denn was immer einer bisher von Mozart kennen mag: Ohne das Streichtrio weiß er noch nicht alles über ihn.

Zwei Mitschnitte vom Lucerne Festival lassen diese Goldene Ära aufleben.

It is well known that Ferenc Liszt’s oeuvre comprises only one complete opera: Don Sanche, composed in his adolescence, whose world première was in Paris on October 17th 1825, and altogether had four performances then. Modern revivals of the opera have been staged several times in Hungary (in Szeged and Miskolc), and even an LP was recorded in 1986. Less well known is that the composer had a relatively long period in his mature years as well (the decade between 1841 and 1851) when he was seriously preoccupied with composing opera. The seriousness of his plans is proven by numerous references in his correspondence, his readings on the subject, and by various librettos he ordered and partly even received, some of which have survived and can be studied in the Liszt-inheritance preserved in the Goethe-Schiller Archive in Weimar. However, we know of a serious compositional experiment, a musical notation, in the case of only one work, and that is Sardanapalo (Sardanapal or Sardanapale) – whose material is also preserved in the Weimar collection, and already Peter Raabe evaluated the musical sketch material in his manuscript catalogue of 1910/11 as a “major fragment”.

Liszt's operatic plans, including Sardanapalo, have been examined by several scholars, and studies were already published decades ago. In 2017, however, it caused a sensation when an English music historian, David Trippett, announced that he had succeeded in reconstructing a complete, performable act of the opera with years of work (and with the help of his linguistic colleagues in terms of the libretto) from the autograph containing merely short references about the instrumentation, and noted only in sketch form and mostly in musical stenography. It was characteristic of Liszt's working method at that time that, in the first stage, he only prepared a piano (or vocal-piano) sketch of his orchestral or vocalorchestral works – or a so-called particella, a short score sketch – specifying at some points what kind of instruments he would like to see in the full orchestral score. After that he delegated the instrumentation to one of his composer secretaries, Joachim Raff or August Conradi. Liszt then thoroughly reviewed the score they had prepared and corrected or supplemented it at many points, and then had it copied out again, so that the final version, when completed, fully reflected his own concept. However, there was more than one composition where the work of instrumentation was not completed (just as in the case of Sardanapalo, which Raff was supposed to orchestrate, but it never happened), or it was albeit done, but got stuck at one point, sometimes at a very advanced stage (as for example, Four Elements – Les quatre élémens, where the last steps necessary for a possible performance were completed by Géza Gémesi in 2016).

On the occasion of the 2017 press announcement, details of the Sardanapalo reconstruction were posted on youtube as well, and on August 19th and 20th 2018, the full reconstructed opera act was presented and recorded in Weimar at the Neue Weimarhalle Congress Centre. Prior to the event, Tamás Pallós had published a very informative article on the topic in the column "Our Recovered Values" in the weekly cultural magazine Mértékadó. The main reason why we are turning to the appreciation of the Sardanapalo-reconstruction exactly now is the fact that the programme schedule of this year's Spring Festival included the Budapest première of the work in a performance by the Weimar ensemble, which, however, could not come true unfortunately due to the epidemic situation, and we do not know if this highly anticipated concert can be made up for in the future. Nevertheless, for those interested in the topic, we are happy to recommend the CD recording that has been released in the meantime, and in addition to the opera act of just over fifty minutes, the disc also features the symphonic poem Mazeppa. Furthermore, we are in the fortunate position of holding in our hands the original score material that survives in one of Liszt’s sketchbooks, registered in the Goethe-Schiller Archive in Weimar under the bookmark N 4, which was the basis of Trippett’s instrumentation. The New Liszt Complete Edition by Editio Musica, namely, under publication for many years now in the excellent edition by Adrienne Kaczmarczyk, released this score at the beginning of March this year – perfectly timed for the planned Hungarian première – thus launching Series IX of the "New edition of the complete works by Ferenc Liszt", which is to feature “Vocal Works with Orchestra or with Multiple Instruments". The release of a series of supplement volumes for the two series of two-handed piano works is close to completion, and it is very gratifying that the publisher has not missed the opportunity to launch another series in parallel by publishing this particularly interesting and timely musical material. David Trippett, who is currently the person most familiar with the material, was invited to the publication, while the libretto was reconstructed by Marco Beghelli, assisted by Francesca Vella and David Rosen. The introductory study (in English, German and Hungarian) provides detailed information about the history of the work’s origin, the problems with the libretto, and also raises the question of why Liszt abandoned composing the opera (although is not answered definitely). The critical commentaries (only in English already, as usual) also provide information on the theoretical aspects of the release, the nature of the musical source, and the reconstruction of the libretto. The critical notes themselves are very detailed (which is understandable and necessary for the publication of a material that survives only in sketch form). It is also very useful that after the score material, the complete libretto in rhymed form in Italian is also available, separately and in a complete form, along with prose translations in English, German and Hungarian. Facsimile reproductions of no less than six original score pages, provided with proper explanations, help us understand from what sources and how the publishers worked, what kind of typical abbreviations Liszt used, how he indicated instructions for the instrumentation etc.

The theme of Sardanapalus was very popular in Liszt's youth, especially after Byron, whom Liszt particularly revered, had published a poetic tragedy in five acts in 1821 with the title Sardanapalus, which he dedicated to Goethe. As early as 1827, Liszt obtained a complete French edition of Byron's works by Amédée Pichot, which later survived in the library of his son-in-law, Émile Ollivier. Liszt marked several volumes of the series with underlinings and handwritten entries in the margins, including the 11th volume that contains Sardanapalus. According to the story, the fall of the last Assyrian king was due to his favouring the pleasures of life and love, and his naive love of peace. Liszt had a lot of trouble obtaining a libretto based on the subject and suitable for composing music. Eventually, with the help of Cristina Belgiojoso, an Italian princess living in voluntary exile in Paris, he managed to obtain a libretto by a poet whose name is unknown to us, which he found already good enough to start composing. The characters of the completed first act are Sardanapalo, his dearest concubine, Mirra and the royal adviser, Beleso, as well as the women’s chorus, impersonating the other female prisoners of the ruler. Mirra's fate foreshadows the situation of Aida in a way: although she is a prisoner and is tormented by a longing for her lost homeland, she cannot hide from herself that she is impressed by Sardanapalo, and tender feelings have woken in her heart towards him. Liszt’s musical interpretation for this is a very beautiful solo section composed for the soprano singer, wherein he masterfully weaves together the lyrical, dramatic and virtuoso parts, interestingly blending the traditional elements of Italian opera with his own characteristic modulations and bold harmonies. On the CD, Joyce El-Khoury performs the grandiose melodies, passionate recitatives, and coloratura elements with amazing security and authenticity. Sardanapalo, who would do anything to drive away the grief of his beloved and win her love, is a true grateful heroic tenor role, which Airam Hernández demonstrates accordingly. Their duet scene is particularly beautiful, wherein they get to the point, through Italian-like ariosos and passionate recitatives, when the girl confesses her love, too, and they unite in an ecstatic duet, at the end of which they sing the Italian melody unisono. All this does not happen in a conventional manner at all, and it is particularly interesting when Beleso, the ruler’s adviser, played by Oleksandr Pushniak, a bass singer with a beautiful voice, unexpectedly appears at the pinnacle, calling upon the ruler why he does not focus rather on maintaining his power and his empire, which is threatened by enemies through betrayal. The peace-loving ruler answers: “I am not deceived by the easy boast of a fleeting glory. Every glory is a lie, if it must be bought with the weeping of afflicted humankind.” Eventually Mirra joins the dialogue between the two men, and also encourages the king to fight: “If I am dear to you, show the world your valour!” This convinces Sardanapalo: the act ends with a great terzetto and the preparation of the royal army for war, with belligerent orchestral music and a march.

It was a fortunate idea to begin the Weimar CD recording with the Mazeppa symphonic poem, because if we listen to the Sardanapalo act right after it, it is easy to recognize what instrumentation pattern David Trippett followed during the reconstruction of the score. It is also clear that not only did Liszt know very well the language and instruments of contemporary Italian opera (Bellini, Donizetti, the young Verdi), but so does Trippett. An interesting, special blend is the result of intertwining the typical Italian opera style and Liszt’s specific musical language, and we can only regret that we do not know of any musical composition material for the other two acts of the three-act libretto, for which Liszt recommended various amendments. "We do not know whether Liszt had already worked up some musical material for these missing acts in anticipation of receiving a revised libretto for Acts 2-3. None of this is notated in N4, in any case. The opera is not mentioned in his correspondence thereafter, and just as Liszt moved decisively onto new compositional challenges, he neither recycled nor destroyed the music for Sardanapalo” – Trippett writes. This is fortunate – because in this way we can be certain that Liszt could also have been a successful opera composer among the musicians of his age. We owe many thanks to David Trippett for the instrumentation, and the Weimar performers, led by the Ukrainian conductor Kirill Karabits, who shows an obvious commitment to Liszt. We can be grateful that they have introduced this precious piece of music to the world at such a high standard, with genuine empathy, and in an understanding interpretation of its particular style. We can only wish that the missing Hungarian première may take place sometime!

Seit 37 Jahren spielt das renommierte Quartett schon zusammen – und fast genauso lange gehört es zu den besten Ensembles der Streichquartett-Welt. Normalerweise spielen die drei Geschwister Sebastian, Nanette und Bernhard Schmidt sowie Andreas Willwohl das große Repertoire für diese klassische Besetzung von Beethoven bis Brahms, von Schubert bis Schumann. Mit "Pennies from heaven" hat sich das Mandelring Quartett aber einen Herzenswunsch erfüllt: Hier sind jede Menge Zugabe- und Lieblingsstücke zu hören, echte "Schmankerl" zwischen E- und U-Musik.

Wie klingt's?
Mit Tango, Filmmusik, Blues oder auch Klassik ist so ziemlich jedes musikalische Genre auf dem neuen Album des Mandelring Quartetts vertreten. Lustvoll werden hier Grenzen überschritten, und musikalische Scheuklappen kennt das Ensemble nicht. Jeder Titel auf dieser Platte versprüht unglaubliche Spielfreude.

Warum hören?
"Pennies from Heaven" ist eine echte Wundertüte, ein Kaleidoskop der Stile. Allen Stücken gemeinsam ist die extrem hohe Qualität des Quartettspiels und der ebenso hohe Unterhaltungswert. Das ist eine Platte, die Spaß macht, – auch und gerade in diesen Zeiten. "Pennies from Heaven" mit dem Mandelring Quartett ist ein Geschenk des Himmels.

Einen schönen guten Abend und willkommen zur Klassikwelt am Mittwoch. Die drei großen B´s der Musikgeschichte sind heute dabei – sprich Bach, Beethoven und Brahms. Dazu gibt es am Ende die neue und wunderbare CD „Pennies from Heaven“ des Mandelring Quartetts mit Zugabestücken zwischen E- und U-Musik. […]

Hallo und willkommen zur zweiten Stunde der Klassikwelt. Hand auf´s Herz: Zu Beginn dieses Jahres hatten viele Musikfreunde fast ein bisschen Angst, dass in diesem Jahr ein Komponist alles dominieren würde: Ludwig van Beethoven. Weltweit waren Tausende von Konzerten zu seinem 250. Geburtstag geplant. Dann kam Corona und alles war anders. Livekonzerte wurde abgesagt, und Streaming war das neue Zauberwort. Vom Beethoven-Jahr ist also nicht viel übrig geblieben, aber die fatale Situation hat auch unerwartete Früchte hervorgebracht. So hatte das Schweizer Klaviertrio eigentlich mit Folge 5 seine Gesamteinspielung sämtlicher Trios von Beethoven abgeschlossen. Durch die Corona-Krise hatte das fabelhafte Ensemble aus der Schweiz plötzlich keine Konzerte mehr. Martin Lucas Staub, der Pianist des Trios, hatte plötzlich ganz viel Zeit und entdeckte in seinen Noten zu Hause eine Bearbeitung von Beethovens 2. Sinfonie für Klaviertrio. Das Trio hat diese ungewöhnliche Version von Beethovens Sinfonie dann auch im Studio aufgenommen. Herausgekommen ist dabei eine echte Rarität zum Beethoven-Jahr. Die bekannte Musik in neuer Verpackung klingt erfrischend anders, und das Schweizer Klaviertrio wird hier zum farbigen „Mini-Orchester“. Hier kommen die ersten beiden Sätze aus Beethovens zweiter Sinfonie in D-Dur in der Fassung für Klaviertrio…

Musik Beethoven – 24´09 (Tracks 5 + 6)

Das Schweizer Klaviertrio mit den ersten beiden Sätzen aus der zweiten Sinfonie von Ludwig van Beethoven in einer Bearbeitung für Klaviertrio. Von wem diese Fassung stammt, ist nicht ganz klar – vermutlich von Beethoven selber, wahrscheinlich war aber auch sein Schüler Ferdinand Ries beteiligt. Auf jeden Fall ein ganz neues Hörerlebnis und eine bekannte Musik in neuem Mäntelchen. Mit dieser neuen CD hat das fabelhafte Ensemble aus der Schweiz seiner Gesamteinspielung aller Klaviertrios von Beethoven abgeschlossen.
Bremen Zwei mit der Klassikwelt am Mittwoch und Neuheiten vom Phonomarkt. Zum Schluss kommt jetzt noch ein echtes „Schmankerl“. „Pennies from Heaven“ hat das renommierte Mandelring Quartett seine neue Platte genannt. Seit 1983 gehört das Mandelring Quartett zu den besten Quartetten der Szene. In mehr als einem Vierteljahrhundert haben sich die vier so ziemlich durch das gesamte Quartett-Repertoire gespielt. Nun hat das Ensemble eine ganze CD mit Zugaben, Lieblingsstücken und echten Bonbons gemacht. Eine Platte, die einfach nur Spaß macht. Ob E oder U spielt hier keine Rolle, das Mandelring Quartett spielt mitreißend und frisch in jedem Genre. Hier kommt jetzt ein bunter Mix von Stücken von Stevie Wonder, Joseph Haydn, Juan Crisostomo de Arriaga und Héctor Varela…

Musik CD „Pennies“ – 11´56 (Tracks 14 – 17)

Das Mandelring Quartett mit vier Stücken von Stevie Wonder, Haydn, Arriaga und zum Schluss Héctor Varela. Zu hören sind diese tollen und bunt gemischten Zugabestücke auf der neuen CD „Pennies from Heaven“ mit dem wunderbaren Mandelring Quartett – heute hier in der Klassikwelt auf Bremen Zwei.

Normalerweise spielt das renommierte Quartett ja die große Literatur für diese Besetzung von Beethoven, Schubert Schumann, Brahms und Co. Auf der neuen Platte spielen die vier aber echte „Herzensstücke“ – kurz und knackig, mal frech, mal melancholisch. Ein Kaleidoskop der Stile, immer aber hochkarätig und unglaublich unterhaltsam. Ich habe hier jetzt wirklich die Qual der Wahl, denn alle Stücke auf dieser Platte sind hörenswert. Jetzt kommt das Mandelring Quartett nochmal mit dem Titelstück der CD „Pennies from Heaven“, einem Walzer von Dvorak und dann einem Tango von Mariano Mores – viel Spaß!

Musik CD „Pennies“ – 11´01 (Tracks 3 – 5)

Das Mandelring Quartett mit drei Stücken aus seiner neuen CD „Pennies from Heaven“, zuletzt dem Tango „Cafetin de Buenos Aires“ von Mariano Mores. Eine herrliche Platte, die das Image des Streichquartetts gegen den Strich bürstet und einfach Spaß macht – auch und gerade in diesen Zeiten!
Das war´s für heute in der Klassikwelt auf Bremen Zwei – ich wünsche eine gute Nacht und sage tschüss bis bald – mein Name ist Wilfried Schäper…

Füllmusik Mandelring Tracks 7 – 9 zum Blenden

De kleine bezetting van het Thüringer Bach Collegium [...] verleent deze hofmuziek transparantie en frisheid. De luisteraar krijgt meteen een boeiende inkijk in het muziekleven aan de Duitse hoven, waar ‘kleine meesters’ actief waren die toch mochten rekenen op sympathie van de ‘grote namen’. Deze cd bewijst dat Johann Bernard Bach best uit het vergeetboek mag worden gered.

Die Tradition der Zugaben gibt es mindestens so lange, wie es einen bürgerlichen, kommerziellen Konzertbetrieb gibt. Ebenso lange wird kontrovers über die kurzen musikalischen Beigaben diskutiert, die nicht auf dem offiziellen Programm stehen. Bei Opernaufführungen geht das manchmal soweit, dass noch während der Aufführung ganze Arien wiederholt werden, weil das Publikum anscheinend nicht genug von den schönen Klängen bekommen kann.

Die Zugabe ist die Kirsche auf dem Kuchen nach einem intensiven Konzertabend, eine schöne Melodie, die man mit auf den Heimweg nimmt. Für das Mandelring Quartett sind Encores ‘Pennies from Heaven’ kleine Goldstücke als Belohnung für das Publikum und auch für sich selbst.

Pennies from Heaven – ein Popsong von Arthur Johnston, mittlerweile ein Jazzstandard, ist eine der Zugaben und zugleich der Titel des neuen Albums des Mandelring Quartetts.

Das Quartett hat in seiner fast 40-jährigen Konzerttätigkeit ein großes Repertoire aufzuweisen, mit einem stattlichen Fundus an Zugaben. Der Moment war gekommen, Lieblingsstücke auf Platte zu pressen, eine CD, die nicht bloß ein Potpourri ist, schnell produziert und verpackt. Das entspräche nicht den eigenen Ambitionen des Mandelring Quartett, das wiederholt für seine Expressivität, Musikalität und das blinde Verständnis untereinander gelobt wird. All diese Eigenschaften kommen auch in diesem äußerst kurzweiligen Programm zur Geltung.

Die vier Musiker spielen die 18 Titel lässig, aber nicht nachlässig. Auch eine Zugabe will ernst genommen werden. Da ist sie beim Mandelring Quartett in besten Händen.

The tradition of encores exists at least as long as there is a bourgeois, commercial concert business. Just as long is the controversial discussion about short musical encores that are not on the official programme. In opera performances, this sometimes goes so far that entire arias are repeated during the performance because the audience can’t seem to get enough of the beautiful sounds.
The encore is the cherry on the cake after an intense concert evening, a beautiful melody to take home with you. For the Mandelring Quartet encores are ‘Pennies from Heaven’, little pieces of gold as a reward for the audience and for themselves.
Pennies from Heaven – a pop song by Arthur Johnston, now a jazz standard, is one of the encores and also the title of the Mandelring Quartet’s new album.
In its almost 40 years of concert activity, the quartet has built up a large repertoire, with an impressive collection of encores. The moment had come to include favourite pieces on a CD that is not just a potpourri, quickly produced and packaged. This would not be in keeping with the Mandelring Quartet’s own ambitions, which has been repeatedly praised for its expressiveness, musicality and blind understanding of each other. All these qualities also come to the fore in this extremely entertaining programme.
The four musicians play the 18 titles nonchalantly, but not carelessly. An encore also needs to be taken seriously. With the Mandelring Quartet it is in the best hands.

Die Musik auf dem Album Pennies from Heaven des Mandelring Quartetts erweist sich als glänzende Himmelsgabe, die in Gestalt von sternwürdigen Interpretationen klassischer Stücke und stets auf den Punkt abgelieferten Stücken Unterhaltungsmusik in bunter Mischung nichts weniger als pure Freude und wohltuenden Trost zum Ausklang des virusbedingt problematischen Jahres 2020 verbreitet.